magna876 , 35 ετών

Γεια σας, το πρόβλημα στο οποίο θα σας αναφέρω δεν το αντιμετωπίζω εγώ αλλά η αδερφή του άντρα μου.Εδώ και ενάμιση μήνα και ύστερα απο μια σύντομη σχέση που είχε, εχει πέσει πολύ
ψυχολογικά. Με το παραμικρό κλαίει κλεινεται στο δωμάτειό της και ξεσπάει σε λιγμούς δεν εχεί όρεξη για φαγητό, κοιμάται παρα πολές ώρες, καθως επίσης δεν εχει αδιαθετήσει τους δύο τελευταίους μήνες. Απ οτι μου εχει πει την ενοχεί το γεγονός οτι στα 32 της δεν εχει καταφέρει να δημιουργήσει δική της οικογένεια. Δεν ξέρω πως να τη βοηθήσω, θα ήθελα την συμβουλή σας. Ευχαριστώ


ΟΜΑΔΑ ΕΙΔΙΚΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ:
Αγαπητή φίλη,

Η διαδικασία του θρήνου για μια απώλεια (απώλεια σχέσης) ή μια αλλαγή (πένθος) περνάει από κάποια στάδια. Τα στάδια αυτά δεν είναι στατικά και μπορεί να κάνουν κύκλους:
Η άρνηση (Δεν μπορεί να είναι αλήθεια αυτό που μου συμβαίνει) Ακόμα πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τον άλλο να μας αγαπήσει και πάλι, να του αλλάξουμε τη γνώμη.
Ο θυμός (Γιατί σε μενα;): Ο θυμός αυτός μπορεί να διοχετεύεται σε άλλες σχέσεις (π.χ. στη σχέση μας με την οικογένειά μας).

Η διαπαραγμάτευση (πρέπει να το αποδεχτώ δεν εχω άλλη επιλογή)
Η κατάθλιψη (Δεν με ενδιαφέρει τίποτα πια): Όταν αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε την απώλεια ή την αλλάγη σε ένα κομμάτι της ζωής μας, μια έντονη μελαγχολία είναι απολύτως αναμενόμενη και φυσιολογική.
Η αποδοχή (Είμαι έτοιμος να προχωρήσω παρακάτω): Είναι η στιγμή που η πληγή αρχίζει να κλείνει. Αισθανόμαστε πια ότι έχουμε τη δυνατότητα να προχωρήσουμε μπροστά, ότι μπορούμε και πάλι να χαρούμε, αλλά ο πόνος είναι ακόμα παρών κάποιες στιγμές.
Το καλύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να επιτρέψουμε στον πόνο να υπάρχει και να μην τον πολεμάμε. O άνθρωπος είναι προικισμένος ώστε να μπορεί να αντέχει και να ξεπερνά τέτοιες στιγμές. Όπως και με το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου,το χωρισμό έτσι και όταν βιώνουμε μια δύσκολη κατάσταση, εάν μπορέσουμε να «κλάψουμε» την απώλεια, να τη δεχθούμε ως πραγματική (στην προκειμένη το ότι δεν έχει οικογένεια) τότε ο πόνος εκφράζεται, και με τον καιρό σιγά σιγά εκτονώνεται.
Η φίλη μας περνά ερωτική απογοήτευση και βιώνει μια μεταβατική περίοδο όπου κλείνεται στον εαυτό της. Το κάνει αυτό για να του δώσει χρόνο να διαχειριστεί το στρες που τις προκαλλεί η ιδέα έχασε τη σχέση της και το φόβο της μήπως δεν κάνει οικογένεια. Mέσα από αυτή την έμμονη ιδέα, δεν έχει να ανησυχεί γι’ αυτό που είναι, αλλά γι’ αυτό που θα μπορούσε να είναι - πως θα ήταν αν είμασταν ακόμα μαζί- και ο χρόνος έχει παγώσει για εκείνη. Είναι φυσιολόγικό να αισθάνεται απογοήτευση για μια χρονική φάση, ωστόσο πρέπει να αναλάβει και τις ατομικές της ευθύνες, να δεχτεί την κατάσταση και να δραστηριοποιηθεί ώστε να βγει από αυτήν. Όσο μένει σε αυτή την κατάσταση δε ρίσκαρει τίποτα όπως μια ενδεχόμενη απόρριψη ή να επενδύσει κάπου συναισθηματικά. Δεν κερδίζει φυσικά και τίποτα, γιατί η ζωή την προσπερνά και η μελαγχολία τής υποκλέπτει κάθε ζωτικότητα και χαρά. Oύτε όμως είναι και σε θέση να αποκομίσει κάτι από την εμπειρία της. Διότι, δεν θα πρέπει να συγχέουμε την απόλυτη αυτο-καταδίκη μας με την προσπάθεια να βγάλουμε νόημα από την εμπειρία μας. Tο να λέμε συνεχώς «Eγώ φταίω για όλα, γιατί δεν αξίζω την αγάπη κανενός» είναι το ίδιο με το να λέμε «Δεν φταίω σε τίποτα, όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί». Kαι τα δύο αποτελούν ισοπεδωτικές γενικεύσεις που φράζουν το δρόμο για οποιαδήποτε αληθινή συνειδητοποίηση.
H προσκόλλησή μας στην απουσία, από ένα σημείο και μετά δεν αφορά τελικά ένα αληθινό πρόσωπο, αλλά κάτι που δεν υπάρχει πραγματικά και εμείς το συντηρούμε στη φαντασίωσή μας για τους δικούς μας λόγους. Eίναι ένας τρόπος να μη ρισκάρουμε. Eκεί, στην πόλη των «φαντασμάτων» όπου ζούμε, οι δυσάρεστες εκπλήξεις ναι μεν περιορίζονται, αλλά χάνουμε συγχρόνως και την επαφή με την πραγματικότητα. Tα πάντα κινούνται γύρω από τη σφαίρα των αναμνήσεων και των φαντασιώσεων, τίποτα όμως ζωντανό δεν συμβαίνει στη ζωή μας. Καλούμαστε τότε να δεχθούμε ότι κάποιοι άνθρωποι, ναι, δεν μας αγάπησαν όπως θα θέλαμε και μπόρεσαν να συνεχίσουν τη ζωή τους και χωρίς εμάς. Tι ήταν αυτό που είχαμε φανταστεί ότι ο συγκεκριμένος σύντροφος θα συνεισέφερε στη ζωή μας, τι σήμαινε τελικά για εμάς αυτός ο άνθρωπος; Ίσως τότε διαπιστώσουμε ότι η τόσο επίμονη ελπίδα της επιστροφής του έχει να κάνει με την αίσθηση ενός δικού μας ελλείμματος, που πιστέψαμε ότι δεν θα μπορούσε παρά να αναπληρωθεί από εκείνον. H διαπίστωση αυτή μπορεί να μας απελευθερώσει, στρέφοντας και πάλι την προσοχή μας στον εαυτό μας.
Χρειάζεται λοιπόν η φίλη μας να έχει εκείνη το αίτημα και να ωριμάσει μέσα της η ανάγκη να βγει από την παθητικότητα. Ισως το γεγονός ότι έχει 'κοινό' και ότι έχει υιοθετήσει αυτή τη στιγμή το ρόλο του θύματος να την ανακουφίζει προσωρινά, αλλά δεν την πάει παράκατω. Μπορείτε να της προτείνετε να μας γράψει για όσα την προβληματίζουν την επόμενη φορά. Το αίτημά της και μόνο να βγει από το αδιέξοδό της (γιατί οι εμμονές της και μονον την αυτοπαγιδεύουν) θα είναι το πρώτο βήμα..
Περιμένουμε νεότερά της.